You can’t teach an old dog new tricks?

Reizen met een hond is op vele manieren inspirerend, ben ik achter. Om te beginnen is er overal waar we stoppen wel een gemeenschap van honden-mensen waar we (lees; Puk) met open armen worden ontvangen. Waar we ook de deur van de bus open gooien en uitstappen, contact is altijd zo gemaakt en Puk is altijd dankbaar onderwerp van gesprek. Gemakkelijk, vermakelijk en handig om snel wat lokale weetjes op te pikken, maar er is meer dan dat. Nog niet eerder heb ik zo nauw samen geleefd met een hond. Laat staan met een oude hond met het karakter dat Puk heeft. Ik observeer hem zo nu en dan en moet eerlijk zeggen dat ik inmiddels denk dat ik erg veel van hem kan leren. Zo zie ik hem met onvermoeid enthousiasme en zonder verwachtingen iedere nieuwe omgeving tegemoet treden. Staart omhoog, neus in de lucht en een open nieuwsgierige blik tekenen over het algemeen zijn natuurlijke staat als die deur weer eens openzwaait en hij, nog minder dan wij, weet waar we nu weer aangekomen zijn. Ik betrap mezelf er daarentegen op het koesteren van verwachtingen van iedere nieuwe stad, ontmoeting of plek die we aandoen, welke ik zonder uitzondering moet bijstellen. En niet altijd zonder slag of stoot. Verwachtingsloos enthousiast en nieuwsgierig zijn, ik vind het een enorme uitdaging. Om nog maar te zwijgen van de vooroordelen waar ik mezelf met regelmaat op betrap, maar daar kom ik zo op.
Het meest inspirerende is echter niet Puks onvermoeibare enthousiasme dat uiteraard ook zijn grenzen kent. Hetgeen waarmee deze old dog mij het meest heeft geïnspireerd is zwemmen.

“Puk en zwemmen gaan niet zo goed samen”, werd mij enige tijd geleden over hem verteld. Ik was verbaasd, ik had tot op die dag in het stellige vooroordeel geloofd dat alle honden van zwemmen houden. “Puk is geen zwemmer, hij vindt t eng”, werd mij met wat extra tekst en uitleg duidelijk gemaakt. Ok, nou dat was dan dat en zo vormde mijn beeld van Old Dog Puk zich in de afgelopen paar jaar. Alleseter, enthousiasteling, afkeer van kleine hondjes met een ‘onder-bite’ en geen zwemmer. Puk werd stukje bij beetje meer een open boek voor me, zo dacht ik althans. Tot enkele weken geleden……

Montréal, Festival International de Jazz, de zinderende hitte in dat deel van Canada haalt zelfs de krantenkoppen in Nederland. Een stad, zelfs eentje zo mooi als Montréal tijdens haar Internationaal Jazz Festival, is niet te doen. Voor mensen niet en voor honden niet. Val David, een relaxt dorpje met klimmers, hippies, natuurgenezers, kunstenaars en muziekanten, net boven Montréal, biedt verkoeling. Zelfs het bergbeekje dat door t dorpje stroomt is bijzonder warm, maar nog altijd koeler dan de zweterige warmte die de hittegolf over ons heen gooit. Voetjes in de beek, hoofd in de schaduw en een boek in onze handen. Puk hijgend, maar vol overgave aan wat er nu eenmaal is, in een zelfgegraven kuil onder de bomen aan de waterkant. Hij past net aan in de schaduw, de zon pal boven onze hoofden. Uit verveling gooi ik een steentje in het water… en nog eentje. Interesse gewekt. Het eilandje midden in de beek was al eerder interessant, maar veel meer dan pootjes baden durfde Puk zich niet te permitteren. Wij vonden dat al een hele prestatie. Naar dat eilandje zwemmen was niet in het hoofd opgekomen. Puk is echter geen zwemmer. Toch?
Nog een steentje… en dan staat die ouwe hond ineens op, loopt het water in en laat zich onder luidt enthousiast geblaf steentje voor steentje steeds verder t water in lokken. “Dit doet hij anders nooit”, hoor ik nog zeggen. Maar dat ‘anders nooit’ is veranderd in ‘nu wel’!
Onder de indruk van zijn eigen enthousiasme en de verkoeling van lijf en leden (lees; staart, rug en poten) haalt Puk ineens verbaast de overkant en staat trots op het eiland. Alleen, zelf gedaan, zwemmend…achter de steentjes aan. Zwemmend! Die ouwe hond. Heen en weer, naar t eiland en terug, die dag heeft Puk zijn nieuwe truck wel 100 keer herhaald.
Inspirerend… ik realiseer me dat ik niet alleen over Puk een vooringenomen beeld had. Die Old Dog die geen nieuwe trucjes meer te leren valt. Ik zie mezelf ineens in Amsterdam, stiekem lonkend naar het longboard dat al maanden in de hoek van de kamer staat. Het is niet mijn longboard, ik durfde er niet eens eentje te kopen. “Ja daar ben je nu echt te oud voor, dat had je eerder moeten doen”, of “dat ziet er toch niet uit, je kunt er niets van, mensen lachen je uit”.
Nooit een minuut op dat longboard gestaan in Amsterdam, maar hij moest en zou mee die bus in! En zo het geschiedde, dat longboard ging mee. En toen kwam die dag, die dag dat Puk zwom en ik me realiseerde dat ik dat longboard nog niet één keer had aangeraakt omdat ik mezelf zag als een Old Dog doe geen nieuwe trucs meer leren kon. Maar dat liet ik me mezelf toch niet gebeuren! Als Puk op zn bejaarde en respectabele leeftijd van 11 jaar voor het eerst leerde zwemmen, dan kon ik niet achterblijven. Overboord die overtuigingen en vooroordelen en daar ging ik. Een verlaten parkeerplaats van Jasper National Park werd het décor van mijn eerste longboard ervaring.
Er was toch niemand, en een mens moet immers laag in de angst en schaamte beginnen om oude overtuigingen te overwinnen en nieuwe ervaringen op te doen. Bochtje links, bochtje rechts, beetje hangen in de bochten, ik vond het geweldig! Oeh een auto, met een vrouw van mijn leeftijd. En haar puber zoons… En ze stappen uit. Schaamte borrelt in me op, “hier ben ik toch te oud voor”, “dit ziet er toch niet uit”, “wat zullen ze wel niet denken”. Wat dringen dat soort gedachten zich toch op. Nog geen minuut gelden rolde ik nog met een dikke glimlach door mn bochtje linksom. “Niet helpend”, werd mijn iets geforceerde conclusie. “Bedankt hoofd, voor deze niet helpende gedachten”, ging ik moedig verder. “Ik ga Mn eigen plezier in deze nieuwe truck niet ondermijnen”, dacht ik mezelf vervolgens sterk. De familie passeert mij en ‘mijn’ longboard en ik krijg een vriendelijke glimlach. Ik realiseer me dat ik mezelf door hun ogen zie als een Old Dog die geen nieuwe trucjes meer leren mag. Zij zijn zich vast van geen kwaad bewust, ik bedeel ze meningen en gedachten toe die ik vrees en waar ik kennelijk nog steeds in geloof. En dan valt mijn oog op Puk. Hij zit naast de bus en kijkt naar me. Geen moment heb ik hem zien twijfelen of het volgen van steentjes, blaffend van plezier en het zwemmen naar de overkant iets was waar hij zich voor zou moeten schamen, waar wij iets van vonden. Hij deed t gewoon, omdat t zo voelde… en omdat t godverziekend warm was. Laten we dat niet vergeten. Hoe het ook zij, de les die Puk me die dag leerde is onbetaalbaar;  You CAN teach an old dog new tricks!

 

Previous Post

Comments

Add Your Comment
    • peter kaandorp
    • 14 september 2018
    Beantwoorden

    Wat een heerlijk verhaal. Met veel plezier gelezen.
    ‘nooit te oud om te leren’ luid het gezegde.
    Ik hoop en wens je toe dat je nog veel van deze geweldige ervaringen zult opdoen op je levenspad.
    lieve groet, Peter.

    • Inge
    • 14 september 2018
    Beantwoorden

    Wat een goed verhaal en prachtig omschreven!!

    • Najat
    • 17 september 2018
    Beantwoorden

    Wat schrijf je leuk Susanne, keep it up!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *